திருநாவலூரில் பிறந்தவர். திருவெண்ணெய்நல்லூரில் அவருக்குத் திருமண நாள். மணமேடையில் மந்திரங்கள் ஒலிக்கும் வேளையில், முதியவர் ஒருவர் ஓலை ஒன்றுடன் வந்து நின்றார்: "இவன் என் அடிமை; இவன் பாட்டன் எழுதிக் கொடுத்த ஆவணம் இதோ" என்றார். நிறைந்த மண்டபத்தில் மணமகன் சினந்து எழுந்தார்; வழக்கு அவையேறியது; ஓலை மெய்யென்று நின்றது. முதியவர் முன்னே நடக்க, சுந்தரர் பின்னே செல்ல, அவர் புகுந்தது கோயிலுக்குள் — அங்கே அவர் மறைந்து, இறைவராய் வெளிப்பட்டுச் சொன்னார்: "நீ முன்பு என்னைச் சினந்து அழைத்த அந்தச் சொல்லிலேயே தொடங்கிப் பாடு." அப்படித்தான் முதல் பதிகம் பிறந்தது: "பித்தா பிறைசூடீ" — அன்பினால் பித்தேறியவரே, பிறை சூடியவரே. உலகில் வேறு எந்தப் பாடலும் இப்படித் தொடங்கியதில்லை — இறைவரே கேட்டு வாங்கிய செல்லச் சொல்லில்.
அன்று முதல் அவர் இறைவனின் அடிமை மட்டுமல்ல — தம்பிரான் தோழர்; இறைவரே தோழமை பூண்ட ஒருவர். வன்றொண்டர் என்றும் பெயர் பெற்றார் — உரிமையோடு வாதிடும், கேட்கும், ஊடலும் கொள்ளும் தொண்டர். திருவாரூர் அவர் வாழ்வின் இல்லமானது. அந்தத் தோழமையின் ஆழம் எப்படிப்பட்டது என்றால் — நள்ளிரவில், தம் தோழனுக்காக, பரவையார் வீட்டுக்கு இறைவரே தூது நடந்தார். வையம் அளந்த திருவடிகள், ஒரு தொண்டனின் இல்லற வாசலில் பலமுறை நடந்தன. எத்தனை நெருக்கம் என்றால் இறைவனை வேலைக்காரனாக்கும் அளவு; எத்தனை அன்பு என்றால் அதை இறைவர் மகிழ்ந்து செய்யும் அளவு.
திருவாரூர் தேவாசிரிய மண்டபத்தில் அடியார்கள் கூடியிருந்ததைக் கண்டு, "இவர்கள் எல்லோருக்கும் நான் அடியேன்" என்று அவர் பாடியதுதான் திருத்தொண்டத்தொகை — "தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்" — அறுபத்துமூவர் வரலாற்றின் விதை; பிற்காலத்தில் பெரிய புராணமாக விரிந்த மரத்தின் முதல் விதை அது. வாழ்வின் இடையில் கண்பார்வை மறைந்தது; அவர் இறைவரிடம் முறையிட்டும் ஊடியும் பாடினார் — தலம் தலமாக, படிப்படியாகப் பார்வை மீண்டது. தோழமை என்பது எப்போதும் இனிமை மட்டுமல்ல; அது சண்டையிட்டும் பிரியாத பந்தம். இறுதியில், சேரமான் பெருமாள் நாயனாருடன் கொண்ட நட்பின் நிறைவில், திருவஞ்சைக்களத்திலிருந்து இறைவர் அனுப்பிய வெள்ளை யானை மீது அமர்ந்து கயிலை சென்றார்.
In English
He was born at Thirunavalur. At Thiruvennainallur, on his wedding day, as the marriage chants were sounding, an old man walked into the hall holding a palm-leaf deed: "This man is my slave. Here is the document his grandfather signed." The bridegroom rose in fury before the full assembly; the case went to arbitration; the deed held. The old man walked ahead, Sundarar following — into the temple, where he vanished, and revealed Himself as the Lord. And He said: "Begin your song with the very word you called me in your anger." So the first hymn was born: "Pitha piraisoodi" — O One mad with love, O wearer of the crescent. No other song in the world has begun like that — with an endearment the Lord Himself asked for.
From that day he was not only the Lord's bond-servant — he was Thambiran Thozhan, the Lord's own friend; the one God befriended. He was also called Vanthondan — the bold devotee — who could argue with his Lord, ask of Him, even sulk at Him, all inside the safety of that friendship. Thiruvarur became his home. How deep did the friendship go? Deep enough that at midnight, for His friend's sake, the Lord Himself walked as a messenger to Paravaiyar's house. The feet that measured the universe walked a devotee's domestic errand, more than once. Closeness enough to make God your servant; love enough that God delighted to serve.
At the Devasiriya hall in Thiruvarur, seeing the gathered devotees, he sang "I am the servant of the servants of the andanar of Thillai" — the Thiruthondathogai, the seed from which the story of the sixty-three saints grew, the first seed of the tree that later spread as the Periya Puranam. In mid-life his eyesight was taken; he pleaded with the Lord, quarrelled with Him, sang at Him — and shrine by shrine, little by little, his sight was given back. Friendship is not only sweetness; it is the bond that survives its own quarrels. At the last, in the fullness of his friendship with the Chera king Cheraman Perumal, he rose to Kailasa from Thiruvanchaikkalam on a white elephant the Lord sent for him.
ஆழமான பொருள் · A deeper note
சுந்தரர் அன்பின் வழி — தோழனின் வழி. இறைவனோடு உரிமை கொண்டாடும், வாதிடும், ஊடலும் கொள்ளும் நெருக்கம். அச்சம் இல்லாத, சமமான அன்பின் துணிச்சல் — நண்பன் நண்பனிடம் கேட்பது போல் இறைவனிடம் கேட்டவர்.
Sundarar's way is the friend's way — the closeness that claims, argues, even sulks with the Lord. The boldness of a love without fear, that asks of God as a friend asks of a friend.
அவர் குரல் · Hear him speak
பித்தா பிறைசூடீ பெருமானே அருளாளா...
திருமுறை 7.1.1 — திருவெண்ணெய்நல்லூர்
The first hymn — devotion beginning in an endearment the Lord requested.
மீளா அடிமை உமக்கே ஆளாய்...
திருமுறை 7.95.1 — திருவாரூர்
"Your slave, irrevocably, and no one else's" — the friend who chose his bondage with joy.
தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்...
திருமுறை 7.39.1 — திருத்தொண்டத்தொகை
Servant of the servants — the seed of the sixty-three, sung in his own home town.